نهج البلاغه کتابی است که آن را «فروتر از کلام خدا و فراتر از سخن بشر» گفته اند و گرد آورنده خبیر و بصیر آن، سید شریف ابوالحسن محمد رضی، در باره آن گوید:«سخنان برگزیده سرور ما امیرمؤمنان، سرچشمه و آبشخور فصاحت و منشأ و خاستگاه بلغت است و اصول و قوانین سخن و سخنوری از آن اقتباس شده و روش آن سرمشق هر خطیب ادیب و سخنور اریبی گشته و با اینهمه کس در فراخنای بلاغت و پهنه رسایی به گرد آن نرسیده است، زیرا این کلام نمونه ای از علم الهی است و بوی سخن پیامبر گرامی صلی الله علیه وآله از آن به مشام جان می رسد»؛یا به تعبیر پیراسته و مسجع مترجم فاضل، استاد دکتر سیدجعفر شهیدی،«کتابی که طراز فصاحت است و پیرایه بلاغت، عربیت را بها فزاید و دین و دنیا را به کار آید، که بلاغتی چنان؛ نه در گفتاری فراهم آمده است، و نه یکجا در کتابی هم ... فصاحت خود را به کلام حضرتش آراید تا به جمال رسد و بلاغت در کنار او زاید و به کمال رسد.»(توضیح ناشر در کتاب نهج البلاغه ترجمه دکتر سید جعفر شهیدی چاپ بیستم تهران 1380 ) نهج البلاغه یا راه سخن رساگفتن، این ترکیب زیبا نامی است که سید شریف رضی رحمةالله علیه بر گردآورده خود